تبليغاتX
گل لیلا-سخنرانیهای جذاب استاد مهدی توکلی

http://www.goleleila.com/templates/Default/images/dlet_blocksgn.gif

براي بازديد از سايت جديد گل ليلا اينجا کليک کنيد.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم دی 1388ساعت 13:4  توسط گل لیلا  | 

 

╬ ۞ ╬ ماه مبارک رمضان ۩ را به تلفن همراه خود بیاورید ╬ ۞ ╬

 

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم شهریور 1388ساعت 14:31  توسط گل لیلا  | 

اولين مداحان 
ستايشگرى  و مدح اهل بيت عليهم السّلام از ديرباز در فرهنگ شيعه ريشه داشته و از همان سال هاى آغازين پيدايش اسلام ، كار خود را شروع نموده است كه تاريخ به خوبى نمايان گر اين مسئله مى باشد و به عنوان يك رسالت تاريخى نسل به نسل تكرار گشته و به دست ما رسيده است . به جراءت مى توان گفت كه يكى از شالوده هاى اصلى شعر شيعى ، ستايشگرى اين خاندان بوده و مى باشد كه با مشاهده چند صفحه از تاريخ اسلام ، پى به منزلت و ريشه دار بودن آن در ادبيات دينى ، برده مى شود. پس سزاوار است كه چند كلامى در اين زمينه به صحبت بپردازيم .
ستايشگرى ائمه اطهارعليهم السّلام در گذشته فقط به صورت سرودن اشعار و قصايدى در مدح آن بزرگواران بوده و ربطى به خوانندگى نداشته بلكه اصل و نهاد مدح بر شعر مبتنى بوده است . و اگر كسى شعرى را مى سروده ، خود وظيفه خواندن آن را نيز بر عهده مى گرفته است . به همين دليل شعرا از نعمت صداى نسبتاً خوش نيز بهره مند بوده اند اما به جهت محدوديت تعداد شعراى اهل بيت عليهم السّلام كم كم اشعار آنها به وسيله افراد ديگرى كه از صداى بهترى بهره مند بوده اند، خوانده شد و همين مسئله باعث پويايى و رواج مدح و ستايش اين خاندان در بين شيعيان آنها گرديد. اما اين به هيچ وجه موجب كم رنگ شدن و يا ضعيف شدن شعر مذهبى نگشته بلكه سبب قوام بيشتر آن نيز به واسطه ترويج شعر، از ناحيه مداحان گرديده است . فقط كم كم موجب جدا شدن حيطه كارى شعرا از مادحين گرديده كه آن هم هيچ گونه ضررى به فرهنگ ستايشگرى وارد نساخته است ؛ كه يك دسته فقط شعر بگويند و دسته ديگر با نفس مسيحايى خود، به خواندن آن بپردازند چرا كه اين فرهنگ ، متكى به ولايت بوده و با بهره گيرى از نور وجودى ائمه معصومين عليهم السّلام به دست شعرا داده شده است . يكى از شاعران به نام و ستايشگران خوب اهل بيت عليهم السّلام آقاى غلامرضا سازگار در زمينه پشتوانه شعر دينى مى گويد:
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم مرداد 1388ساعت 10:54  توسط میثم تمار  | 

سری جدید آموزش مداحی

لطفا نظرات خود را در مورد مطالب بفرستید تا با هم تبادل نظر کنیم

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم مرداد 1388ساعت 10:53  توسط میثم تمار  | 

میلاد حضرت علی اکبر و روز جوان مبارک باد

بزودی سری جدید آموزش مداحی را  شروع می کنیم

آسمون دلم پر از ستاره          خزون باغ دل مثل بهاره

آخه امشب شب میلاد یاره

گل بپاشید آی جوونا               با شورو شادی وغوغا

به پای زاده لیلا

( گل لیلا علی اکبر)

این پسر فروغ دیده باباست    یا که آئینه جمال طاهاست

سرور سینه حضرت لیلاست

قدم نهاده به دنیا                      نوه ارشد زهرا

آمده لیلی لیلا

( گل لیلا علی اکبر)

غنچه اطهر لیلا تویی تو           آرزوی دل بابا تویی تو

یوسف یوسف زهرا تویی تو

دلبر و دلدار مایی                       پسر خون خدایی

موذن کربلایی

( گل لیلا علی اکبر)

زینت دوش و دامان حسینه  یاس خوشبوی بستان حسینه

شبه پیغمبر وجان حسینه

غنچه نبی خصائل                        پور علوی شمائل

علی ای اسوه کامل

( گل لیلا علی اکبر)
+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم مرداد 1388ساعت 20:1  توسط میثم تمار  | 

حاج غلامرضا سازگار (ميثم) 

 سبكي بخوانيد كه مطابقت داشته باشد با قداست و حرمت اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام
سبكي بخوانيد كه در حيني كه مي خوانيد مردم گريه كنند
سبكها در سوزاندن همچنان محتوا بي اثر نيست بلكه اثر دارد بشرطيكه انسان پخته باشد در انتخاب سبك ها تا بتواند بيشتر از مردم اشك بگيرد .
چرا مي گويند نوحه ؟
نوحه يعني زاري كردن ، يعني جانسوز خواندن ، با حزن خواندن
اگر غير از اين بود مي‌گفتند سرود
اينكه نوحه مي‌گويند يعني از سوز دل ، از عمق جان ، با اشك ديده و با حال حزن خوانده شود كه هم خواننده محزون شود هم شنونده

منبع: سایت دعبل خزایی

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 18:47  توسط میثم تمار  | 

می دانید لغت روضه از کجا گرفته شده است؟!!؟

کتابی بود بنام روضه الشهدا که می بردند سر منبر و از روی آن می خواندند که در آن از حالات واحوال یاران امام حسین نوشته شده بود وبه کسی که از روی آن کتاب می خواند، اصطلاحاً می گفتند دارد روضه می خواند که به مرور زمان همین اصطلاح باب شد

+ نوشته شده در  جمعه دوم مرداد 1388ساعت 10:23  توسط میثم تمار  | 

حضرت آيت الله بهجت 
آقايان مداح و ذاكر اهل بيت (ع) بايد بدانند كه در چه موقعي هستند؟ چه كاري انجام مي دهند و براي چه اين كار را مي كنند؟ بايد بدانند كه همان «مودّت ذي القربي» كه در قرآن است، بايد پياده كند. چه ذكر فضايل اهل بيت (ع) باشد و چه ذكر مصايب آنها، همه ادا كردن اجر رسالت و تثبيت كردن مردم بر قرآن است .
v بايد بدانيم كه واجب بزرگي بر دوش همه است . معلّمين به وسيله ي تعليم و مادحين با عمل ، بايد بفهمانند و از محبت اهل بيت (ع) نبايد دست برداشت . همه چيز در محبّت اهل بيت استگريز زدن :
نقطه ي اوج مرثيه خواني مداح است كه به صورت تطبيق و پيوند حادثه اي با حادثه كربلا ، انجام مي شود.

گريه گرفتن :امروزه يكي از هدف هاي مداحي همچنين يكي از شيوه هاي محك زدن ، ميزان موفقيت يك مداح در مداحي ، گرياندن مستمع است در ميان بسياري از مداحان ، توان گريه گرفتن از هل مجلس ، نشان موفقيت مداح به حساب مي آيد.

گوشواره :در پايان هر بند نوحه ، مصراعهاي كوتاه يا بلندي است كه بندها را به هم پيوند مي دهد و زمينه ي ذهني را در مستمع براي پاسخ دادن به ذكر نوحه آماده مي كند. به ان مصراع ها ، اصطلاحاً گوشواره گفته مي شود.

لباس مداحي :از گذشته رسم بوده است كه مداحان ، جهت تمايز از ديگر مردم ، كت هاي بلندي مي پوشيده اند و عبايي بر دوش مي افكندند ، پوشيدن اين لباس ، به مداح ، وقار و متانت خاصي مي بخشيده است. متأسفانه به اين رسم ، امروزه ، كمتر توجه مي شود.

لق زدن :اصطلاحي است در سينه زني ، آن هنگام كه در سينه زني ميان عزاداران ، هماهنگي وجود نداشته باشد. گفته ميشود : سينه زني لق مي زند.

مجلس :همان محفل عزاداري است. مقصود مداحان از اين اصطلاح ، معمولاً برنامه ي مداحي است ، مثلاً جمله چندمجلس پياده كردم يعني چند برنامه ي مداحي ، اجرا كردم.

مجلس گرداني :كنايه از اداره مجلس عزاداري توسط مداح يا ميان دار است.

مجلس گرفتن :اين اصطلاح (يا : گرفتن مجلس) زماني به كار مي رود كه برنامه مداحي بر روي مستمعان تأثير بگذارد و شور و حال خاصي به مجلس بدهد.

مداح :صيغه ي مبالغه از واژه ي مدح است. اصطلاحاً به كسي گفته مي شود كه به كار مدح و منقبت اهل بيت (عليهم السلام) مي پردازد.

مرثيه خواني :خواندن مراثي اهل بيت (عليهم السلام) با تكيه بر لحن و آهنگ مناسب ، جهت تحريك عواطف مستمعان و آگاه كردن آنان با مصائب اهل بيت (عليهم السلام)

مصيبت خواني :مقصود همان مرثيه خواني است. معمولاً مداحان با نقل تاريخ اهل بيت (عليهم السلام) مستمعان خود را با مصائب اهل بيت (عليه السلام) آشنا مي سازند.

مطلع :اصطلاحاً به بيت اول كه آغاز شعر است گفته مي شود.

مقتل :كنايه از كتابي است كه مصائب اهل بيت (عليهم السلام) در آن بيان شده است.

مقطع :اصطلاحاً به بيت آخر شعر گفته مي شود.

مناقب خوان :اصطلاحي قديمي ، كه بر گروهي از مداحان اطلاق مي شده است كه به نقل مناقب و فضايل اهل بيت (عليهم السلام) مي پرداخته اند.

فرد :تك بيت از يك قالب شعري ، كه انتخاب و خوانده مي شود «فرد» نام دارد.

قصيده :يكي از قالبهاي شعري كه مهمترين ويژگي آن طولاني بودن ابيات است. معمولاً برخي مداحان به غلط ، هر شعري را كه ابياتي طولاني داشته باشد قصيده مي نامند.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه دوم مرداد 1388ساعت 10:20  توسط میثم تمار  | 

صفا گرفته دلم از صفای ثاراله

نو ای مرغ دلم در نوای ثاراله

زصبح روز ولادت نه صبح روز ازل

پر یده مرغ دلم در هوای ثاراله

 صباح سوم شعبان به عرش دل پیچید

بشارت قدمش از خدای ثاراله

چه خوش بود که دهم جان خویش را هدیه

به رونمایی رویش برای ثاراله

سزاست اینکه بریزد خدای عزوجل

تمام عرش برین را به پای ثاراله

گزافه نبوداگر گویم این سخن که رسول

بود ز روز ازل مبتلای ثاراله

بقای دین محمد(ص)بقای نام علیست

زپرتویی زچراغ هدای ثاراله

قسم به خالق عالم که جزخدا نتوان

کند به صفحه گیتی ثنای ثاراله

به وقت صبح قیامت چه خوش بود که نهم

قدم به روضه رضوان قفای ثاراله

تمام فخرمن این است درتمامی عمر

که خوانده اند مراهم گدای ثاراله

+ نوشته شده در  جمعه دوم مرداد 1388ساعت 10:8  توسط میثم تمار  | 

رمز سرمستی ام امشب نام دلربای یاره

مهرش از روز نخستین تو دلای بی قراره

هستی غرق نوا            مستی بی منتها

از یمن مقدم                         سیدالشهدا

( مولا مولا حسین (3)    یااباعبدالله )

البشارت البشارت شاخه طوبی ثمر داد

خدا به علی وزهرا دوباره قرص قمر داد

امشب بیت الولا         غرق شور ونواست

قنداقه حسین             رو دست مصطفاست

( مولا مولا حسین (3)    یااباعبدالله )

آسمونیها میریزن به قدومش گل وریحان

فطرس این نغمه رو داره اومده ارباب غفران

امشب حوروملک        گویند به شوروشین

آمد باب نجات           ارباب ما حسین

( مولا مولا حسین (3)    یااباعبدالله )


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه دوم مرداد 1388ساعت 10:5  توسط میثم تمار  | 

انجمن گفتگوی دینی